تصمیمات عاری از ارزش ها

تصمیمات عاری از اخلاقیات

تصمیمات غیر احساسی

تصمیمات مبتنی بر تجربه

انواع تصميم گيري

تصمیم گیری های سازمانی : آنهایی هستند که مدیران با  توجه به قدرت سازمانی و رسمی خود اتخاذ می کنند .

تصمیم گیری فردی : وابسته به مدیر است به عنوان یک فرد نه به عنوان یک سازمان .

تصمیم های استراتژیک : آنهایی هستند که کل سازمان را تحت تاثیر قرار می دهند و از مسئولیت مدیران عالی است .

تصمیم های تلفیقی : انطباق دادن تصمیم های استراتژک مدیران عالی با تصمیمات اولین رده.

تصمیم های عملیاتی : با وظایف روزمره سازمان سر و کار دارد .            

تصمیم گیری های ساختار یافته : تصمیم هایی که در اولین سطح مدیریت اتخاذ می شود.

تصمیم گیری های ساختار نیافته : تصمیم هایی را که نمی توان پیش بینی کرد.

تصمیم های الهامی : تصمیماتی که شهودی هستند و بر پایه تجربه و تجزیه و تحلیل فوری و حدس و گمان است .فردی است و سریع تر اتخاذ می شود .

تصمیم های عقلایی : این نوع تصمیم ها هدفمند و منطقی بوده و برای رسیدن حداکثر کارایی به اهداف تعریف شده سازمان می باشد .

 تصمیم حل مسئله : به منظور حل مسئله موجود یا پیش بینی شده اتخاذ می شود .

تصمیم های فرصت طلبانه : اقدامی مثبت است که از مزایای بالقوه موجود در محیط بیرونی سازمان در جهت رشد افزایش منافع و یا تحقق دیگر اهداف با ارزش استفاده می شود .

 تصمیم های برنامه ریزی شده : با توجه به سیاست ها و رویه ها  و یا مقررات نوشته و نانوشته گرفته می شود .

تصمیم های برنامه ریزی نشده : مربوط به مسائل پیش بینی نشده یا اضطراری است .

تصمیم های خودکار : از اساسی ترین نوع تصمیم گیری های خودکار می توان به تصمیم های زیستی اشاره کرد .

تصمیم گیری آگاهانه : به همان اندازه که انسان از قدرت تعقل و تعمق برخوردار است در مورد تصمیم های مربوط به زیست و بقای فیزیکی خود ناتوان است به همین علت ناگزیر به متابعت از محیط فرهنگی بوده و تصمیم گیری های خود را تابع آن می داند .

هربرت سايمون، تصميم گيري را به دو نوع برنامه ريزي شده و بدون برنامه ريزي تقسيم مي کند.