شعر زیبایی از مولانا

        دلا نزد كسي بنشين كه او از دل خبر دارد          بزير آن درختي رو كه او گلها ي تر دارد

       درين بازار عطاران مرو هر سو چو بي كاران          به دكان كسي بنشين كه در دكان شكر دارد

           ترازو گر نداري پس ترا زو ره زند هر كس          يكي قلبي بيارايد تو پنداري كه زر دارد

            ترا بر در نشاند او به طراري كه مي آيد         تو منشين منتظر بر در كه آن خانه دو در دارد

 به هر ديگي كه مي جوشد مياور كاسه و منشين    كه هر ديگي كه مي جوشد درون چيزي دگر دارد

      نه هر كلكي شكر دارد نه هر زيري زبر دارد          نه هر چشمي نظر دارد نه هر بحري گهر دارد

            بنال اي بلبل دستان ازيرا ناله مستان          ميان صخره و خارا اثر دارد اثر دارد

  بنه سر گر نمي گنجي كه اندر چشمه سوزن          اگر رشته نمي گنجد ازان باشد كه سر دارد

  چراغست اين دل بيدار به زير دامنش مي دار          ازين باد و هوا بگذر هوايش شور و شر دارد

چو تو از باد بگذشتي مقيم چشمه اي گشتي          حريف همدمي گشتي كه آبي بر جگر دارد

       چو آبت بر جگر باشد درخت سبز را ماني          كه ميوه نو دهد دايم درون دل سفر دارد